André Rieu – The Last Rose of Summer
Betekenis achter het lied
‘The Last Rose of Summer’ is een Iers lied op een gedicht van Thomas Moore uit 1805, gezet op een traditionele Ierse melodie. Het gedicht beschrijft de laatste roos die nog bloeit, terwijl alle andere bloemen al verwelkt zijn. Die ene roos staat voor gemis en eenzaamheid: wat overblijft als de mensen om je heen er niet meer zijn.
André Rieu speelt het lied met zijn Johann Strauss Orkest als een warme, ingetogen melodie. Daardoor past het goed bij een moment van stilte of bij het laatste afscheid. Een mooie keuze voor wie hield van klassieke muziek of van de concerten van André Rieu.
Songtekst
‘Tis the last rose of summer,
Left blooming alone.
All her lovely companions
Are faded and gone.
No flow’r of her kindred,
No rosebud is nigh,
To reflect back her blushes
Or give sigh for sigh.
I’ll not leave thee thou lone one
To pine on the stem,
Since the lovely are sleeping
Go sleep thou with them;
Thus kindly I scatter
Thy leaves o’er the bed,
Where thy mates of the garden
Lie scentless and dead.
So soon may I follow
When friendships decay,
And from loves’ shining circle
The gems drop away!
When true hearts lie withered
And fond ones are flown
Oh! Who would inhabit
This bleak world alone?